28 maart 2010 hebben we een diepe duik mogen maken in een overdekte waterkolom van meer dan 33 meter diep. Ja inderdaad, we zijn naar Nemo33 in Ukkel, België geweest. Hier het verslag van Eric-Jan.

14:00 Uur; verzamelen we met 11 mensen in het restaurant. Glaasje drinken, bijpraten, verwachtingen uitwisselen, je kent het wel. Gerrie verzamelde de brevetpasjes en schreef ons allemaal in. Gelukkig was niemand de klok vergeten te verzetten.

Kwart voor 3 ging de bel en konden we ons omkleden. Eerst even 10 minuten vrij zwemmen, volgens mij om aan te tonen dat we niet verdronken. Daarna setje optuigen (nog geen 150 Bar) en weer te water. Daar zijn we met zijn allen afgedaald naar de doorgang op een meter of 10. Zelf had ik wat moeite met klaren van mijn oren en moest dus even wat rustiger aan doen. Dan is zo'n horizontaal stuk wel erg fijn.

Aangekomen bij de put is het even schrikken. Door de vele luchtbelletjes is het zicht slechts een paar meter. Ik zwem wat naar voren om de anderen voldoende ruimte te geven en als ik me omdraai kan ik niemand meer duidelijk onderscheiden. Ik zie een paar silhouetten wat stijgen en omdat ik nog steeds wat last van mijn oren heb, volg ik. Tot ik doorkreeg dat ze niet bij ons kluppie horen. Langs de wand rustig afgedaald en na een paar meter wordt ik al opgevangen door de onvolprezen Jaap.

Samen afgedaald in een rustig tempo en gelukkig ging het steeds beter met mijn oren. Onder de 20 meter wordt het langzaam aan wat donkerder, ik denk doordat het vrij smal is en de grote hoeveelheid luchtbellen. Vlak voor de bodem weer bij de rest gekomen. Al met al, een kleine 10 minuten nadat ik mijn kop onder water stak, bereiken we de bodem. Op mijn analoge diepte meter net geen maar op Jaap zijn console precies 35 meter diep. Joepie! Mijn diepste duik tot nu toe. Vorige persoonlijk record stond op 27 meter met instructeur in de Middelandse Zee.

Jaap seint: 2 minuten en dan weer naar boven. Dus even een paar rondjes zwemmen. Nog even op mijn  rug liggen om te kijken hoe het er naar boven uit ziet. Geweldig. Nou ja, bekijk de foto hier links maar en oordeel zelf. Hoe vaak zie je nou zoiets?

Time's up. De 2 minuten zijn om en dus starten we met opstijgen. Net als op de heenweg (of was dat de neerweg?) goed opletten dat je niemand het bad uit zwemt.

Terug in de tunnel even op de rand liggen kijken of de rest al kwam. Het zicht was iets beter omdat er wat minder mensen in de put zaten en daardoor minder luchtbellen.

Even bijpraten en uitblazen in de luchtklokken die in de tunnel zijn aangebracht. Leuk gemaakt hoor. De ene is net een grot, de andere een ruimte in de Nautulus.

Het is tijd om terug te gaan naar het ondiepe deel. Daar nog een stop op 6 meter en toen zat de duik er echt op. Standaard ritueel: omkleden.

Onder het genot van een drankje even nagepraat en daarna naar Antwerpen voor een dinertje. Na een "dollemans rit" vanwege navigatie en tegenstrijdige berichten van bijrijders, de auto's geparkeerd in de parkeergarage en op de Grote Markt bij Brasserij De Valk naar binnen gewandeld. Daar heerlijk gegeten en veel lol gehad. Zoals aan alle goede dingen kwam ook aan deze dag een einde. Ik kijk terug op een leuke ervaring en een hele gezellige dag.

Eric-Jan