Nu moet ik zeggen dat de naam Nemo33 wel een begrip in duikwereld is, maar de naam klopt eigenlijk niet. In de onderwatersport van deze maand staat namelijk dat het zwembad 34 meter diep is. Mijn duikcomputer gaf als diepste punt 34.5 meter aan, en de computer van Iris gaf zelfs 36 meter aan.

Je mag zelf bepalen welke diepte je gelooft. Het enige wat ik er over kan zeggen is dat het voor een zwembad verdraaid diep is. Maar genoeg gepraat over de diepte van het bad.

Over op het verslag van de dag.

Om 12.00 zaten we in de auto, waar onze privéchauffeuse ons met een bloedgang naar België bracht, eenmaal aangekomen, zag ik tot mijn schrik dat het behoorlijk druk was.

Maar ja, na lekker wat gedronken te hebben, was het tijd om te gaan om kleden, en met alleen een automaat, zwembroek en duikbril 10 meter de lucht in te klimmen.

Ik noem het maar een voorproefje op wat we de komende zomer weer te voorduren krijgen, "met 40 kilo aan spullen de Zeeuwse dijken beklimmen".

Na een korte briefing van de Frans/Nederlandse sprekende Belg, mochten we even 10 minuten kennis gaan maken met het zwembad.

Nadat we het zwembad zonder spullen hadden verkend, was het tijd om je setje op te bouwen en samen met je buddy te water te gaan.

Zoals ik al zei was er 1 Haai Fiver mee naar Brussel, namelijk mijn vriend Tim Scheulp.

Ik ken hem van school, toen ik er achter kwam dat hij ook dook leek het me wel leuk om hem een keer mee te nemen naar onze club.

Zo gezegd zo gedaan dus, en daarom steken we samen onze kop onderwater in het diepste zwembad ter wereld.

We hadden afgesproken om gelijk naar de 34 meter te gaan, eenmaal aangekomen, zaten we met 20 man op de grond in een koker met een diameter van 8 meter.

Er waren verschillende instructeurs bezig met cursisten die een poging deden om op deze diepte hun brilletje te klaren.

Omdat je niet meer als 10 minuten dieper dan 20 meter mocht zijn, begonnen we bij de 5 minuten aan onze gedeeltelijke opstijging. 

Nadat we eindelijk de 20 meter passeerde, zijn we verder door de grot zwommen, daar, het is raar maar waar, een redelijke stroming stond.

Uiteindelijk hebben we ons door de stroming gevochten en zijn er lekker rondjes gaan zwemmen, en geprobeerd foto's te maken, maar door de vele zuurstof bellen in het water, was het moeilijk om mooie foto's te maken.

Toen we een halfuur onder water zaten, begon - zoals de instructeur het noemt - "Het verkrachte varken" te krijsen. Ik dacht in eerste instantie dat er iemand lag te verdrinken maar dat bleek ons teken dat we nog een kwartier hebben om uit het water te komen.

Dus na het horen van dat achterlijke geluid hebben we nog even op het randje gezeten, lekker kijken wie er allemaal voorbij komt gezwommen.Uiteindelijk hebben we het lekkere warme water (33 graden) maar verruild voor de douche. En zo kwamen we aan het einde van deze duik.

 En bij een gezellige dag hoort natuurlijk ook een gezellige afsluiting. Dus zijn wij met zijn allen in colonne naar Antwerpen toe geracet, om daar lekker iets te gaan eten. Wellis waar in restaurant de Valk, genoemd naar onze hoofdtrainer.

Nadat we lekker gegeten hadden heeft iedereen zijn weg naar huis vervolgd, met een blijde gedachten aan deze dag.

Maar nu ik aan het einde van mijn verhaal kom, moet ik toch nog iets kwijt over Nemo33 zelf.

Ik vind dat je het kan verglijken met een vissenkom, er zwemt veel te veel moois in rond, het is rond en je kan naar buiten kijken.

Dus met andere woorden: als je een keer een goudvis wil zijn, ga naar Nemo 33.

Met deze wijze woorden wil ik het verhaaltje stoppen.

Veel duikplezier deze zomer,

Tom Goedhart